اعلا مرتبه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ تَ بَ / بِ] (اِ مرکب)بالاترین مرتبه. گرانقدرترین. بهترین نوع. کاملترین: لباسی سبب شهرت است که در اعلا مرتبهء تکلف باشد. (انیس الطالبین ص190).