«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عُمق و عَمق و عُمُق، بمعنی مغ چاه و وادی و کوه و کرانهء دشت دور از دیدار و جز آن. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). جِ عَمق، کرانهء دشت دور از دیدار. (آنندراج). جِ عُمق و عَمق و عُمُق، بمعنی ته چاه و دشت و کرانه های دور مفازه و جز آن. (از اقرب الموارد). مغها. گودیها. تکها. (ناظم الاطباء) و رجوع به کلمات مذکور شود.