اعمش

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ] (اِخ) لقب سلیمان بن مهران قاری تابعی مولای بنی کاهل از بنی اسد. (منتهی الارب) (آنندراج). سلیمان بن مهران اسدی مکنی به ابومحمد از تابعین مشهور و اصل وی از بلاد ری بود. وی در کوفه زندگی کرد و به همان جا بسال 148 ه . ق. درگذشت. او به علوم قرآن و حدیث و فرایض دانا بود و در حدود 1300 حدیث روایت کرد. ذهبی گوید: او در دانشهای مفید و عملهای نیک سرآمد بود. (از الاعلام زرکلی). و رجوع به ابومحمد سلیمان بن مهران... در همین لغت نامه و عیون الاخبار و الموشح ص42 و المصاحف و فهرست آن و معجم الادباء ج1 ص283 و عقدالفرید و قاموس الاعلام ترکی و ضحی الاسلام ج3 ص115 و تاریخ علم کلام شبلی نعمانی ص146 و تاریخ بیهق ص 159 و 168 و تاریخ الخلفا ص180 و روضات الجنات ص320 شود.