«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (ع مص) در گردن سگ بند انداختن. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). قلاده در گردن سگ کردن. (از اقرب الموارد) (تاج المصادر بیهقی). قلاده کردن در سگ. (یادداشت بخط مؤلف). || دراز گردیدن کشت و برآمدن خوشهء آن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج). بلند شدن کشت و سنبل برآوردن آن. (از اقرب الموارد). || نهان شدن ثریا (پروین). (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). پنهان شدن ستارگان. (از اقرب الموارد). || برداشتن باد خاک را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). ذره ساختن باد خاک را. (از اقرب الموارد). || گردن بند ساختن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || بروش عنق رفتن ستور. برفتار عنق راندن ستور را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). بشتاب رفتن اسب و فراخ و عنق رفتن آن: اعنق الفرس؛ اسرع و سار العَنَق. (از اقرب الموارد). فراخ رفتن. (المصادر زوزنی) (تاج المصادر بیهقی). || گردن بلند کرده نگریستن چیزی را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || دور شدن شهرها: اعنقت البلاد؛ بعدت. (از اقرب الموارد)(1). (1) - در معنی سوم و چهارم در متن منتهی الارب غلطهائی بدینسان آمده «نهان شدن اثر بار برداشتن باد خاک را». (چ تهران). «نهان شدن ثریا برداشتن باد خاک را». ولی واضح است که هر دو صورت غلط است زیرا در تاج العروس راجع به هر دو معنی چنین آمده: «و من المجاز، اعنقت الثریا؛ ای غابت. اعنقت الریح؛ ای اذرت التراب».