«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ غُب، بمعنی زمین پست و ایستادن گاه آب. (آنندراج). جِ غُب، بمعنی روندهء از دریا چندان که در دشت دور درآید و زمین پست و ایستادن گاه آب. (منتهی الارب). جِ غب، یعنی آنکه بدریا زند چندانکه در خشکی امعان کند و زمین پست. (از اقرب الموارد).