«لغت نامه دهخدا»
[اَ رُ] (ع اِ) جِ غُراب، زاغ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ غُراب، نام پرندهء بزرگی است که سیاه آن را حاتم گویند و آن را بدشگون دانند. و ابقع آن را غراب البین گویند. (از اقرب الموارد). اَغرِبَه. غِربان. غُرب. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). و رجوع به مفرد کلمه شود.