اغصان

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ غُصن، بمعنی شاخ درخت باشد که بر شاخ دیگر برآید یا عام است. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). جِ غصن. آنچه از ساقهء درخت برآید درشت باشد یا نازک. (از اقرب الموارد). جِ غُصن، بمعنی شاخ درخت است. (غیاث اللغات از کشف و منتخب). ساقها و شاخهای درخت. (مؤید). اَغصُن. غُصون. غِصَنَه. (اقرب الموارد) (منتهی الارب) :
از رویها بروید گلهای شنبلید
بر تیغها بخندد اغصان ارغوان.فرخی.
سوزن از اوراق و اغصان او بزمین نرسیدی. (ترجمهء تاریخ یمینی ص 410).
درزمان شد هیزمش اغصان زر
مست شد در کار او عقل و نظر.مولوی.
بلبل گوینده بر منابر اغصان. (سعدی).
|| به کنایه در فرزندان و اعقاب بکار رود : و اغصان که از اصول آن هر دو سر برآمده بودند اعقاب و فرزندان ایشانند. (تاریخ قم ص 252).