اغمص

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ] (ع ص) آنکه خم از چشم او روان باشد. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). آنکه چشم او قی دارد. مؤنث: غَمْصاء. (از اقرب الموارد). ژفگن. (مهذب الاسماء نسخهء خطی). مثل الارمض. (المصادر زوزنی). ج، غُمص. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد).
- عین اغمص؛ چشم ژفگن. چشم زفگین. (یادداشت بخط مؤلف).