افاتیخ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) افاتیخ الفقوع؛ چیزهاست پزه(1) که آن را بگمان سماروغ برچینند و چون برآید بشناسند. (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). چیزهای اندک و ریز (هنوات) که گمان میرود سماروغ است و چون استخراج شود آنرا شناسند. یکیِ آن اُفتوخ الافاتیخ من الفقوع؛ هنوات تستخرج اولا فتظن کمأه حتی تستخرج فتعرف الواحده افتوخ. (اقرب الموارد).
(1) - بنظر میرسد که در متن منتهی الارب و ناظم الاطباء تصحیفی روی داده و چیزهای ریزه بغلط پزه شده است.