افئده

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ءِ دَ] (ع اِ) جِ فُؤآد، یعنی دل و جز آن. (از منتهی الارب). جِ فؤاد، بمعنی قلب و برخی باطن قلب و دسته ای پردهء آن و گروهی بمعنی عقل گفته اند. (از اقرب الموارد). بمعنی دلها و این جمع فؤاد است که بمعنی دل باشد. (غیاث اللغات). افیده. رجوع به فؤآد و افیده شود: افئدتهم هواء(1)؛ دلهای ایشان خالیست از خرد. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی).
(1) - قرآن 14/43.