افتاده حالی

«لغت نامه دهخدا»

[اُ دَ / دِ] (حامص مرکب)متواضع بودن. فروتنی. آرام بودن. بی حالی :
کاکل از بالانشینی رتبه ای پیدا نکرد
سنبل از افتاده حالی همنشین ما شده.