افتراکار

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ص مرکب) بهتان گو و افتراکننده. (آنندراج). رسواکننده و افترازننده. (ناظم الاطباء).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر