افتک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (ع ن تف) نعت تفضیلی از فتک بمعنی بناگاه گرفتن و ناگاه کشتن کسی را و رویاروئی زخم رسانیدن و جز آن.
- امثال: افتک من البراص.
افتک من الجاف.
افتک من الحرث بن ظالم.
افتک من عمروبن کلثوم. (از مجمع الامثال میدانی).
و برای آگاهی بموارد استعمال مثالهای مزبور رجوع به مجمع الامثال میدانی ذیل فتک شود.