افخر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ خَ] (ع ن تف) فاخرتر. گرانمایه تر. (ناظم الاطباء). بافخرتر. چیره تر در مفاخرت.
-امثال: افخر من الحرث بن حلزه. (مجمع الامثال میدانی).