افراشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ] (مص) افراشتن. (یادداشت مؤلف).
- برافراشیدن موی؛ اقشعرار. یعنی موی بر اندام خاستن و پوستها فراهم آمدن از ترس.