«لغت نامه دهخدا»
[اَ رِ غَ] (ع اِ) جِ فِراغ، بمعنی برآمدنگاه آب از دلو از میان دسته. || اسب نیکو گشاده رفتار و تنکبار و غیره. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). و رجوع به فراغ شود.