افروختنی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (حامص) سوختنی. قابل افروختن. روشن شدنی :
ای سوختهء سوختهء سوختنی
ای آتش دوزخ از تو افروختنی.
(منسوب بخیام).