افروزش

«لغت نامه دهخدا»

[اَ زِ] (اِمص) افروختگی. روشنائی. (فرهنگ فارسی معین). اشتعال. (فرهنگ فارسی معین). فروزش. (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین). اسم مصدر افروختن و فروختن و مصدر دوم این ماده یعنی روشنائی. افروختگی. (یادداشت دهخدا) :
بدو گفت خاقان که آئین ما
چنین است و افروزش دین ما.فردوسی.
سوی موبدان نامه ای همچنین
پر افروزش و پوزش و آفرین.فردوسی.
تن آسانی خویش جستن در این
نه افروزش تاج و تخت و نگین.فردوسی.
وز پی افروزش بزم جلالش دان و بس
نورها کین هفت شمع بی دخان افشانده اند.
خاقانی.