افسانه گویی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ نَ / نِ] (حامص مرکب)نقل گویی. قصه گوئی. (ناظم الاطباء). قصه پردازی. حکایت سازی. عمل افسانه گوی :
همه کارشان شوخی و دلبری
گه افسانه گویی گه افسونگری.نظامی.
و رجوع به افسانه گو شود.