«لغت نامه دهخدا»
[اَ فَ قَ] (ع اِ) تهیگاه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بمعنی مرقه است و آن دفن کردن پوست باشد در زمین تا موی از آن برکنده شود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).