افلیج

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (از ع، اِمص) فالج. سستی و فروهشتگی که در نیمهء بدن یا در تمام آن حادث گردد. (ناظم الاطباء). || (ص) بمعنی مفلوج که در فارسی متداول است و ظاهراً در عربی نیامده است. (یادداشت مؤلف).
- افلیج گرفتن؛ مبتلا به فالج شدن.