اقباض

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) قبضه ساختن شمشیر و جز آن را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). شمشیر و کارد را دسته کردن. (تاج المصادر بیهقی) (مجمل اللغه). || در تداول، داد و ستد قبض در معاملات. (ناظم الاطباء).
- قبض و اقباض کردن؛ قبض دادن و قبض گرفتن. (ناظم الاطباء).