«لغت نامه دهخدا»
[اِ تِ] (ع مص) در پی رفتن. (ناظم الاطباء). از پی رفتن. (منتهی الارب) (آنندراج): افتفی اثره؛ در پی آن رفت. (منتهی الارب). || خاص کردن چیزی را بچیزی. || بخش نهادن مهمان را. || برگزیدن. || بازدوختن توشه دان و پشیزه را میان دو پشیزهء آن درآوردن. (منتهی الارب) (آنندراج).