اقربا

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رِ] (ع ص، اِ) جِ قریب که بمعنی خویشاوند است و آنچه بعض مردم بفتح راء و ضم راء خوانند غلط محض است. (آنندراج) (غیاث اللغات) :
ای صدر خاندان نبوت چو باب خویش
خورشید اقربا شدی و فخر دودمان.سوزنی.
رجوع به اقرباء شود.