اقرعک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ عَ] (اِ مرکب) قسمی از گل سرخ خرد و کوچک. (ناظم الاطباء)(1). || (اِ مصغر) مرکب است از اقرع به معنی کچل + ک تصغیر. یعنی کچلک :
تکیه کردی به درختان و جدار
برشدی ای اقرعک هم قرع وار.
مولوی.
(1) - ظ. این معنی را به غلط از بیت شاهد استنباط کرده اند.