اقطاع ده

«لغت نامه دهخدا»

[اِ دِهْ] (نف مرکب) کسی که زمین را باقطاع به کسی دهد :
این ده که حصار بیهشان است
اقطاع ده زبون کشان است.نظامی.
اقطاع ده سپاه موران
اورنگ نشین بخت کوران.نظامی.
رجوع به اقطاع شود.