اقلیت

«لغت نامه دهخدا»

[اَ قَلْ لی یَ] (ع مص جعلی، اِمص، اِ) اندک بودن. اندکی کم بودن. قسمت کمتر، مقابل اکثریت.
- اقلیت پارلمانی؛ عده ای از نمایندگان که با برنامه های دولت موافق نباشند و عدّهء آنان به آن اندازه نرسد که رأی ایشان بتواند دولت را ساقط کند.
- اقلیت مذهبی؛ گروهی اندک از مردم یک کشور یا یک شهر که پیرو دین یا کیشی مخالف عامهء مردم آن شهر یا کشور باشند.