اقمر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ] (ع ص) سپید. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). ابیض. (اقرب الموارد). || سپید مایل به تیرگی. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
- حمار اقمر؛ خر سفید مایل به تیرگی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
- سحاب اقمر؛ ابر سپید مایل به تیرگی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
|| وجه اقمر؛ روی همچون ماه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || لیل اقمر؛ شب مهتابی. (از اقرب الموارد).