«لغت نامه دهخدا»
[اَکْ کا رَ] (ع ص) اکاره. برزگر. || دهقان ساکن یک ده که سهمی از زمینهای دایر ندارد و برای کار کردن به دیه های مجاور می رود. ج، اَکَرَه. (فرهنگ فارسی معین).