اکبد

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بَ] (ع ص) آنکه جای جگرش برآمده و برخاسته باشد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || بزرگ شکم. (ناظم الاطباء). || رجل اکبد؛ مرد ستبرمیان گران رفتار. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). بزرگ میان. (مهذب الاسماء). مرد که میان وی بزرگ باشد. (تاج المصادر بیهقی). || رنجور. (مهذب الاسماء) (المصادر زوزنی). || نام مرغی. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد).