«لغت نامه دهخدا»
[اُ کُ] (ع اِ) جِ اِکاف و اُکاف. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). جِ اکاف، به معنی گلیم ستبر که زیر پالان بر پشت خر نهند و به فارسی آن را خوی گیر گویند. (آنندراج). و رجوع به اکاف شود.