«لغت نامه دهخدا»
[اِ مِ] (ع مص) سر بلند داشتن: اکمهد الفرخ؛ اذا رفع رأسه بطلب الطعام. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). سر دروا داشتن. (آنندراج) (منتهی الارب).
