اگبرت

«لغت نامه دهخدا»

[اِ بِ] (اِخ) اگبرت لو گراند(1). نام یکی از پادشاهان انگلستان و از نسل یکی از پادشاهان «هیپتارهیا» یعنی دول سبعهء متفقه بود و تاج و تخت موروثش را بریتریق ضبط نموده بود. اگبرت برای گرفتن تاج و تخت به شارلمان پناهنده گشت و در تاریخ 799 م. با مرگ بریتریق به انگلستان برگشت و به سلطنت رسید و دول سبعه را به اطاعت خویش درآورد. مرگ وی به سال 836 م. بود. (از قاموس الاعلام ترکی). وی در حدود سال 827 م. دول بریتانیای کبیر را متحد ساخت و به سال 839 م. درگذشت. (از لاروس).
(1) - Egbert Le Grand.