الای

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ترکی، اِ) اسباب. تشریفات. شکوه. (دزی).
- الای جاوش؛ مأمور دولتی که کار او رساندن پیغامها و اعلان جنگ است. (دزی).
- الای مدافع؛ زد و خورد. (دزی).
- امیر الای؛ کلنل. سرهنگ. (دزی).
- بالالای؛ با شکوه تمام. با تشریفات. (دزی).