التجا بردن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ بُ دَ] (مص مرکب) پناه بردن : لایق قدر پادشاهان نیست بخانهء دهقانی رکیک التجا بردن. (گلستان). التجا بسایهء دیواری بردم. (گلستان).
بگذر ز دستگیری ما ای سبوی خم
ما التجا بپای خم می نبرده ایم.
صائب (از آنندراج).
رجوع به التجا ساختن و التجا کردن شود.