الحاظ

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع اِ) جِ لَحظه، بمعنی اندرون چشم. باطن العین. (اقرب الموارد) (از المنجد). رجوع به لحظ شود(1). || نظرهای گوشهء چشم. (آنندراج). صاحب تاج العروس گوید: لَحظ بمعنی لحاظ چشم (گوشه و مؤخر چشم) است و جمع آن اَلحاظ است. یقال: فتنته بلحاظها و ألحاظها - انتهی.
(1) - صاحب آنندراج گوید: الحاظ به کسر اول به معنی نگریستن بگوشهء چشم است، و این معنی در فرهنگهای معتبر دیده نشد.