الر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِفْ لامْ را] (اِخ) یعنی انا الله اری؛ منم خدای که می بینم. (ترجمان علامه تهذیب عادل). یعنی انا الله الرؤف. (ناظم الاطباء). در آغاز سوره های دهم، یازدهم، دوازدهم، چهاردهم و پانزدهم از قرآن کریم یعنی یونس، هود، یوسف، ابراهیم و حجر آمده است، و از حروف مقطعهء قرآن یا فواتح سور است. رجوع به فواتح سور شود :
الف لام را(1) تلک آیات را
بخوان تا بدانی حکایات را.
شمسی (یوسف و زلیخا).
(1) - در اینجا مراد سورهء یوسف است.