الص

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَص ص] (ع ص) ناگشاده دندان. (مصادر زوزنی) (مهذب الاسماء). ناگشاده دندان و آنکه هر دو دوش وی نزدیک باشد بگوش. (تاج المصادر بیهقی). مرد دندان و سردوشها بهم نزدیک. (منتهی الارب) (آنندراج). دوشها بهم آمده، چنانکه نزدیک باشد که بگوش رسد. (مهذب الاسماء). آنکه دوشهای او بهم آید چنانکه نزدیک باشد که بگوش وی رسد. و نیز کسی که دندانهای او بهم نزدیک باشند، ج، لُصّ و تأنیث آن لَصّا. (از اقرب الموارد).
- اَلَصُّ الاِلیَتَیْن؛ زنگی (حبشی) را گویند بجهت چسبیدگی سرین او. (از منتهی الارب) (اقرب الموارد). || (ن تف) دزدتر.
- امثال: الص من برجان.
الص من شظاظ.
الص من عقعق.
الص من فاره.
الص و اخبث من کندش.