الغ

«لغت نامه دهخدا»

[اُ لُ] (ترکی، ص) بزرگ. مقابل کوچک. (هفت قلزم) (شرفنامهء منیری) (برهان قاطع). کلان و بزرگ، و این لفظ ترکی است. (غیاث اللغات) :
پس ایاز مهرافزا برجهید
پیش تخت آن الغ سلطان دوید.مولوی.
مؤمن و ترسا، جهود و گبر و مغ
جمله را رو سوی آن سلطان الغ.مولوی.
شد محمد الب الغ خوارزمشاه
در قتال سبزوار بی پناه.مولوی.
|| توانا و قادر. (فرهنگ ناظم الاطباء).