الفت شوشتری

«لغت نامه دهخدا»

[اُ فَ تِ تَ] (اِخ)ملاداود، شاعر قرن یازدهم. نصرآبادی گوید: سودا بر وی غلبه کرد و به حسنعلی بن مولی عبدالله تستری درشتی کرد. این اشعار ازوست:
مجردان که بگلزار دهر خاموشند
ز جام بادهء تجرید مست و مدهوشند
براه کعبهء مقصود خضر یکدگرند
مجردان که ز گرد فنا نمدپوشند.
بغیر ناله نصیبی ز روزگار ندارم
جهان اگر پر طوطی بود بهار ندارم.
بیاد جلوه ای چون گردباد از بیقراریها
طپیدنهای دل صحرا بصحرا میبرد ما را.
(از تذکرهء نصرآبادی ص413 و 414).
و رجوع به شمع انجمن ص68 و الذریعه ج 9 قسمت اول ص90 و فرهنگ سخنوران شود.