القول بالموجب

«لغت نامه دهخدا»

[اَ قَ لُ بِلْ جِ] (ع جملهء اسمیه) عبارتست از اینکه لفظی که در کلام شخصی واقع شده است همان را بخلاف مراد او گویند بشرطی که آن لفظ احتمال معنی منقول را داشته باشد. مثال: زید اسبی به عمرو فروخته بود چون عیبی داشت مسترد گردید، بایع این شعر را نوشت:
اسبی خریده اند ز ما بازداده اند
ای خواجه مردمان شما اینچنین خرند.
او در جواب نوشت:
مایان نخریم و نی فروشیم
آنانکه خرند میفروشند.
مطلع السعدین (از آنندراج).