اللذون

«لغت نامه دهخدا»

[اَلْ لَ نَ] (ع اِ موصول) اَلَّذونَ. جِ الذی نزد بنی هذیل که در حالت رفع آرند و در حالت نصب و جر الذین گویند :
نحن اللذون صبحوا الصباحا
یوم النخیل غاره ملحاحا.
رجوع به اقرب الموارد (ذیل الذی) و سیوطی و مادهء «الذی» شود.