«لغت نامه دهخدا»
[اَ مُ تَ] (ع اِ) پناهگاه. ملجأ. گریزگاه. || (صوت) در مقام استغاثه گویند یعنی مرا پناه دهید و بدادم برسید. الغیاث : و روی بخراشید و المستغاث ای مسلمین آواز درداد. (سندبادنامه ص 73).