المص

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لِفْ لامْ میمْ صادْ] (حروف مقطعه)ای انا الله اعلم و افصل؛ منم خدای که میدانم و پیدا میکنم. (ترجمان علامهء جرجانی تهذیب عادل بن علی). از فواتح سور قرآن است و سورهء اعراف بدان آغاز میشود. در تفسیر کشف الاسرار (ج 3 ص548) آمده: «المص» نامی است از نامهای قرآن بقول حسن، آنکه گفت: «کتاب انزل الیک» تا معلوم شود که نام قرآن است. میگوید: قرآن نامه ایست فروفرستاده بتو. ابن عباس گفت: انا الله الصادق، بروایتی دیگر هم از وی: انا الله افصل. زیدبن علی گفت: انا الله الفاصل. عکرمه گفت: انا الله اعلم و أصدق. عطاءبن ابی رباح گفت: ثنائی است که الله بر خویشتن کرد بسزای خویش و بقدر خویش. ابن عباس گفت: سوگند است که الله یاد کرد بنام خویش و صفت خویش. قومی گفتند: معنی این همانست که گفت: «الم نشرح لک صدرک؟» (قرآن 94/1). و شرح این کلمات در صدر سوره البقره مستوفی رفت - انتهی. و رجوع به الم و فواتح سور شود.