«لغت نامه دهخدا»
[اَ مَ عی یَ] (ع مص جعلی، اِمص)تیزرایی و تیزهوشی. ذکاء، و معنی آن خصلتی است که منسوب به المعی باشد و اشتقاق آن از «لَمَعَ النار» بمعنی روشن شدن آتش است. (از اقرب الموارد).