الم گداز

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَ گُ] (نف مرکب) آنچه الم را گدازد و زایل کند :
آه که طبل جنگ زد آنکه بگاه آشتی
چاشنی ستم دهد لطف الم گداز را.
عرفی (از بهار عجم).