الومینیوم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یُمْ] (فرانسوی، اِ)(1) آلومینیم. فلزی است سفید و سبک (7/2D=). بخوبی مورق میشود و مفتولهای بسیار نازک از آن میتوان ساخت. نشانهء آن در شیمی 27AL=است. در 660 درجهء حرارت ذوب میشود و در 600 درجه نرم میگردد، و چون سطح آن در هوا از یک ورقهء آلومین پوشیده میشود که بقیه را حفظ میکند جزو فلزات فسادناپذیر بشمار می آید.
(1) - Aluminium.