«لغت نامه دهخدا»
[اُ] (ع اِمص) نوعی از دویدگی اسب که بکوشش تمام دود چندان که خاک از سم بردارد، یا آن اول دویدن است. (منتهی الارب) (آنندراج). تند دویدن اسب چنانکه خاک را برانگیزد یا از سمهای او آتش بیرون آید و بگفتهء بعضی آغاز دویدن اسب. (از اقرب الموارد).