الهی کاشانی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ لا یِ] (اِخ) حکیم صدرالدین مسیح الزمان. متوفی در حدود 1032 ه . ق. در تذکره ها بنسبتهای گوناگون از قبیل قمی، هندی و کاشانی یاد شده است. وی از پزشکان عهد جهانگیر پادشاه بود. بهند رفت و در نزد جهانگیر مقرب گردید. آنگاه به سفر حج شتافت و پس از مراجعت درگذشت. این بیت از اوست:
بر گل فتاد چشم تو در عالم خمار
کیفیت از شراب فزون شد گلاب را.
رجوع به تذکرهء صبح گلشن ص35 و فرهنگ سخنوران و الذریعه ذیل دیوان الهی قمی شود.