الهی همدانی

«لغت نامه دهخدا»

[اِ لا یِ هَ مَ] (اِخ)عمادالدین محمد حسینی. از سادات اسدآباد همدان معاصر شاه عباس اول بود. وی بهند رفت و به سال 1063 ه . ق.(1) در کشمیر درگذشت... صاحب تذکرهء غنی وی را معاصر شفایی و تقی الدین اوحدی، و نام او را محمود آورده است. «ریو» در فهرست خود از «تذکرهء» الهی مکرر نام برده است. (از الذریعه، ذیل دیوان الهی همدانی). مدرس در ریحانه الادب از قاموس الاعلام ترکی سال وفات او را 1057 ه . ق. ضبط کرده و گوید دیوانی مرتب و کتابی بنام گنج الهی در تراجم احوال دارد -انتهی. این اشعار از اوست:
دل خود بروزگار جوانی کباب بود
موی سفید شد نمکی بر کباب ما.
چشمت از هر گردشی با ناز عهد تازه بست
خط مشکینت کتاب حسن را شیرازه بست.
مشکین خطان برای تماشای روی تو
مشق نظاره بر ورق لاله میکنند.
صبا بر دوش او چون افکند زلف سیه پوشش
سیه مستی است پنداری که می آرند بر دوشش.
این رباعی از اوست:
از دوریت ای تازه گل باغ مراد
چون غنچهء چیده خنده ام رفته ز یاد
گریان چو پیالهء پرم در کف مست
نالان چو سبوی خالیم در ره باد.
(از تذکرهء نصرآبادی ص255 و 256 و نتایج الافکار ص18).
و رجوع بهمین دو کتاب و مجالس النفائس، مقدمه ص «کح» و فرهنگ سخنوران شود.
(1) - در نتایج الافکار (ص18) 1064 ضبط شده است.